1391/05/24

Shakespeare's Sonnet

   نوشته شده توسط: Reza    نوع مطلب :ENGLISH POEM ،

Sonnet I

FROM fairest creatures we desire increase,
That thereby beauty's rose might never die,
But as the riper should by time decease,
His tender heir might bear his memory:
But thou, contracted to thine own bright eyes,
Feed'st thy light'st flame with self-substantial fuel,
Making a famine where abundance lies,
Thyself thy foe, to thy sweet self too cruel.
Thou that art now the world's fresh ornament
And only herald to the gaudy spring,
Within thine own bud buriest thy content
And, tender churl, makest waste in niggarding.
Pity the world, or else this glutton be,
To eat the world's due, by the grave and thee.


1391/05/1

كم گوی ...

   نوشته شده توسط: Reza    نوع مطلب :ENGLISH PROVERBS ،

.Few words are best

بـا اینکـه سخن بــه لطف آبست

کم گفتن هر سخن صواب است

 

کـم گـــوی و گزیده گوی چون دُر

کـــز انـــــدک تــو جـهان شود پـر


1391/01/22

Love and Time

   نوشته شده توسط: Reza    نوع مطلب :ENGLISH SHORT STORY ،

Once upon a time, there was an island where all the feelings lived: Happiness, Sadness, Knowledge, and all of the others, including Love. One day it was announced to the feelings that the island would sink, so all constructed boats and left. Except for Love.
Love was the only one who stayed. Love wanted to hold out until the last possible moment.
When the island had almost sunk, Love decided to ask for help.
Richness was passing by Love in a grand boat. Love said,
"
Richness, can you take me with you?"
Richness answered, "No, I can't. There is a lot of gold and silver in my boat. There is no place here for you."
Love decided to ask Vanity who was also passing by in a beautiful vessel. "Vanity, please help me!"
"
I can't help you, Love. You are all wet and might damage my boat," Vanity answered.
Sadness was close by so Love asked, "Sadness, let me go with you."
"
Oh . . . Love, I am so sad that I need to be by myself!"
Happiness passed by Love, too, but she was so happy that she did not even hear when Love called her.
Suddenly, there was a voice, "Come, Love, I will take you." It was an elder. So blessed and overjoyed, Love even forgot to ask the elder where they were going. When they arrived at dry land, the elder went her own way. Realizing how much was owed the elder,
Love asked Knowledge, another elder, "Who Helped me?"
"
It was Time," Knowledge answered.
"
Time?" asked Love. "But why did Time help me?"
Knowledge smiled with deep wisdom and answered, "Because only Time is capable of understanding how valuable Love is."

عشق و زمان

روزی روزگاری، جزیره ای بود که تمام احساسات در آنجا زندگی می کردند. شادی ، غم ، دانش و همچنین سایر احساسات مانند عشق. یک روز به احساسات اعلام شد که جزیره غرق خواهد شد. بنابراین همگی قایق هایی را ساختند و آنجا را ترک کردند. بجز عشق. عشق تنها حسی بود که باقی ماند. عشق خواست تا آخرین لحظه ممکن مقاومت کند. وقتی جزیزه تقریبا غرق شده بود، عشق تصمیم گرفت تا کمک بخواهد
ثروت در قایقی مجلل در حال عبور از کنار عشق بود
عشق گفت: می توانی من را هم با خود ببری؟
ثروت جواب داد: در قایقم طلا و نقره زیادی هست و جایی برای تو وجود ندارد
عشق تصمیم گرفت از غرور، که او هم سوار بر کشتی زیبایی از کنارش در حال عبور بود در خواست کمک کند
"غرور، لطفا کمکم کن"
غرور جواب داد:"عشق، من نمی توانم کمکت کنم . تو خیس هستی و ممکن است به قایقم آسیب برسانی"
غم نزدیک بود ، بنابراین عشق در خواست کمک کرد،" اجازه بده همراهت بیایم"
غم جواب داد:" اه...عشق من خیلی غمگینم و نیاز دارم تنها باشم"
شادی هم از کنار عشق گذشت و بقدری شاد بود که حتی صدای در خواست عشق را نشنید
ناگهان صدایی به گوش رسید،" بیا عشق، من تو را همراه خود خواهم برد" صدا، صدای پیری بود. عشق درود فرستاد و به حدی خوشحال شد که فراموش کرد مقصدشان را بپرسد. وقتی به خشکی رسیدند، پیری راه خودش را در پیش گرفت.عشق با علم به اینکه چه قدر مدیون پیریست از دانش که مسنی دیگر بود پرسید: "چه کسی نجاتم داد؟ "
دانش جواب داد:" زمان بود
عشق پرسید:" زمان؟ اما چرا نجاتم داد؟
دانش با فرزانگی خاص و عمیقی لبخند زد و جواب داد: " زیرا تنها زمان است که توانایی درک ارزش عشق را داراست.


1390/12/12

In These Nights

   نوشته شده توسط: Reza    

To Mehdi Akhavan e Sales (The Contemporary Poet)

By Mohammad Reza Shafi’ Kadkani

 

Petrified is in these nights

Floweret by foliage and

Foliage by squall and

Squall by stratus.

Horrified is in these nights

Any mirror by its image.

And reveal not their secrecy and song, the springs

Alone, but, is widespread your chant.

Thus oceanic, thus vigilant

 

As though a requiem

Alone is widespread your chant in every lane

For that massacre

And the blood of the martyrs’ clan that shed in vain  

You alone are who discerns in every minute

The ciphered song of the despairs’ lute

 

Oh, thou!

The songbird of the never-leafedness orchard

Remainest upon the yonder high bough

 

Remain till those trees

Now slept in the sprouts

Hearken the ardor of your chant

 

Remain till the luminous mirrorlands

And flowerets of the brooks

Sense by your song

The hatred and curse

Which to the ravage days belong

 

In these days the saddest bird

You are, with the gloomiest grief song!

Who wails over Mazdak and Zoroaster’s orchard

But you, the rainiest cloud?

You, the most wayward anger surging aloud

In the goblet of Khayyam.

 

درین شبها

از محمد شفیعی کدکنی به مهدی اخوان ثالث

 

درین شبها

   که گل از برگ و

             برگ از باد و

                    ابر از خویش می ترسد،

و پنهان می کند هر چشمه ای

                                             سرّ و سرودش را،

در این آقاق ظلمانی

چنین بیدار و دریا وار

توئی تنها که می خوانی

 

درین شب ها،

که گل از برگ و برگ از باد و باد از ابر می ترسد.

درین شب ها،

که هر آیینه با تصویر بیگانه ست

و پنهان می کند هر چشمه ای

                                              سرّ و سرودش را

چنین بیدار و دریا وار

توئی تنها که می خوانی.

 

توئی تنها که می خوانی

رثای ِ قتل ِ عام  و خون ِ پامال ِ تبار ِ آن شهیدان را

توئی تنها که می فهمی

زبان و رمز ِ آواز ِ چگور ِ نا امیدان را.

 

بر آن شاخ بلند،

ای نغمه ساز باغ بی برگی!

بمان تا بشنوند از شور آوازت

درختانی که اینک در جوانه های خُرد ِ باغ

                                                             در خوابند

بمان تا دشت های روشن آیینه ها،

                                                  گل های جوباران

تمام نفرت و نفرین این ایام غارت را

                                                   ز آواز تو دریابند.

تو غمگین تر سرودِ حسرت و چاووش این ایام.

تو، بارانی ترین ابری

                              که می گرید،

به باغ مزدک و زرتشت.

تو، عصیانی ترین خشمی، که می جوشد،

                                                              ز جام و ساغر خیام.



تعداد کل صفحات: 2 1 2
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic